ნიმფა wrote:ვინაა ეკატერინე ლომიძე?
კიდევ ბერვი სხვა კარგი ლექსი ექნება დაწერილი.
ეკატერინე ლომიძე ეს მე ვარ:) და აჰა შენ ლექსი ამავე სათაურით::))
ეს მე ვარ...
ახლა ვერავინ დამიოკებს განცდებს ქაოტურს,
ქარი ვარ თვითონ,
ქარიშხალი მძიმე და ცივი,
არ შემიძლია სხვას გავანდო ეს ხვედრი მძიმე
ანდა ცოდვებში თვით ეშმაკსაც დავწამო ცილი.
ეს მე ვარ,
ღმერთსაც რომ ატარებს სხეულით მუდამ
და იქვე ცოდვის უზარმაზარს ვაჩაღებ კოცონს,
ეს მე ვარ,
კარგის მითვისება რომ მიყვარს მუდამ
და ეშაკისთვის დაბრალება ცოდვის რომ მომწონს.
ეს მე ვარ ქალიც,
კაციც,
ღმერთიც და ანგელოზიც,
დაცემულიც და ზეციურიც თვითონ ვარ,
გესმით?
ეს მე ვარ,
როცა გეფერებით თვალებით,
ხმებით,
მაშინაც მე ვარ,
როცა მახრჩობს ბოღმა და გესლი.
ახლაც ეს მე ვარ,
დაკოდილი გულიდან ვმღერი,
სიცოცხლის სონეტს ,
სიყვარულით დაწერილს ოდეს,
ერთი ოცნება შემომიჩნდა ბოლო ხანს მღერით,
ზღვა საკუთარი და მის პირას ქოხი რომ მქონდეს...
დანელებული ქარიშხალი, სველი ფიქრებით,
ეს მე ვარ,
ზოგჯერ გახელება გიჟივით ვიცი,
რამდენჯერ ყულფით შევწყვეტავდი ყოფას უფერულს,
რომ არ დამედო სიყვარულთან სიცოცხლის ფიცი.
ეს მე ვარ ქარიც, ზოგჯერ სუსტი, ზოგჯერ სასტიკი...
ნ----------------------------------------
და აჰა ესეც, რომელიც მიყვარს:)
წერილი ქმარს
ჩემს მკერდქვეშ ახლა ორი გული ძგერს,
სავსე ვარ გრძნობით ჯერ განუცდელით
და როგორც ირემს გაშლილი რქები,
ისე ამაყად დამაქვს მუცელი.
სხეული ორი სულით მაქვს სავსე,
მერე რა, თუკი დავმძიმდი კიდეც
და უფრო რთული დასაკრავია
კლავიშაშლილი ხის ძველი კიბეც.
ჩემს მკერდქვეშ ორი გულის ხმა ისმის,
ჩემია ერთი, ჩვენი მეორე
და როცა კიბის კლავიშებს ვითვლი,
ნოტების ნაცვლად სულ ვიმეორებ:
ერთს პლიუს ერთი ტოლია სამის,
ოთხის, ექვსის და ხანდახან ათის,
ტყუილად ფიქრობ, რომ შემეშალა
ანდა უნარი აღარ მაქვს დათვლის.
იცი, კიბეზე ხშირად ვჩერდები.
იმ გულთან ერთად ვუსმენ ცის ჰანგებს,
მე ველოდები მის დაბადებას
და იმ წამს, როცა დედას მიაგნებს.
დედას ჩემს მკერდზე,
ლოდინით სავსე
ძუძუსთავებზე რძით აცრემლებულს,
ტკბილად შემომხვევს პაწია თათებს,
ჩემეულ თითთა უნაზეს კრებულს.
მე ველოდები მის გაღვიძებას,
მის სიზმრებს ვუსმენ და ზოგჯერ ვდარდობ,
ვაითუ წამით ჩამთვლიმოს ფიქრში,
ვაითუ სიზმრად დამირჩეს მარტოდ...
და როცა მისი პაწია ფეხი,
მომებჯინება მუცლის ქვეშ ანცად,
ასე მგონია ამაზე ტკბილი
აღარ არსებობს ამქვეყნად განცდა.
თბილ ხელისგულებს ვაფარებ ტერფზე,
ზოგჯერ ფაჩუჩებს ვაზომებ ფრთხილად,
ძლიერ მინდება ჩავიკრა გულში,
შემეძლოს მისი თვალების ხილვა.
ჩემს მკერდქვეშ ახლა ორი გული ძგერს,
ორ სულს ვატარებ, დავმძიმდი კიდეც,
მერე რა,
როცა შენ მყავხარ გვერდით,
ვეღარ მაშინებს ხის ძველი კიბეც.